Monthly Archive for February, 2010

Sneeuw, sneeuw, sneeuw, sneeuw. Sneeuw sneeuw sneeuw… SNEEUW!!

Na Snowmageddon en Snoverkill hebben we nu, weet ik veel, jullie mogen het zeggen – een snurricane? Een snornado? Het is in ieder geval niet leuk meer. Er gaat deze paar dagen meer sneeuw vallen dan normaal in een hele winter. Vanochtend was het nog natte sneeuw, blegh door de slurrie banjeren op weg naar college, maar de temperatuur is gezakt en nu blijft het liggen. Het sneeuwde toen ik vanochtend vroeg opstond, het sneeuwde toen ik naar de kroeg toe ging en het sneeuwt nu, om 03.30, nog, en zo blijft het de komende dagen. Het zag er zo surrealistisch uit toen ik daarnet terugliep: op Broadway – Broadway verdomme! – reed nauwelijks een auto en lag een laag sneeuw van een paar centimeter, waar overdag elke tien minuten een sneeuwschuiver langskwam; op de stoep waren de voetsporen van al mijn voorgangers al uitgewist door verse sneeuw, maagdelijk poeder knerpte onder m’n schoenen, een fantastisch geluid, en het zag er uit als poedersuiker, ik wilde het opeten. Ik heb niet meer zo veel sneeuw gezien sinds ik vijf jaar terug voor het laatst op wintersport was, en zelfs toen eigenlijk niet. Oke, niet overdrijven. Maar het zag er zo surrealistisch uit dat ik om 3 uur ‘s nachts m’n camera heb gepakt en weer naar buiten ben gegaan om foto’s te maken, maar ja, om 3 uur ‘s nachts en meer dan een beetje aangeschoten maak je natuurlijk niet de beste foto’s… Nee, jullie zullen het van me aan moeten nemen: zoiets zie je niet vaak.

Update: ja, het sneeuwt nog steeds

One month down, four to go

It’s already been a month and that time seems to have flown by. Perhaps it’s because life goes on here more or less the same as back home; it’s in any case completely different from traveling in another country. That said, my perception of New York has changed over the last month. At first, I could only see the ugliness, but there is charm in ugliness as well. It’s still ugly though. And New York gives me the impression of a place that was, rather than a place that is, the city where it all happened, rather than the city where it happens. It is not old in the way Amsterdam or Budapest are old, it is old in the way a mine worker with pneumoconiosis, a broken back and crooked, blackened teeth is old. Uncovered wires and pipes of all sorts running down the side of a building, the tilted, broken pavement, the rusty fire escapes (as seen in West Side Story and Law & Order) — paint blistering from rusty iron beamsĀ  in a subway station — the stench of urine in that same station, the rain coming in through grates in the pavement above, bringing the grime of the city, while the screeching brakes of a battered subway train slowing down echo ’round — the filthy, standing water between the tracks, a rat looks up, darts away… It is ugly, it has charm, but it is the charm of a city spent.