We accept foodstamps

Hoe langer je hier bent, hoe meer het opvalt. Je ziet het overal, wat Sinatra (of Alicia Keys en Jay Z, for that matter) ook zeggen: de desinteresse en gelatenheid, en de desolate sfeer die hier hangt. Het meisje achter de kassa, drie ringen in het linkeroor, blik op oneindig, mond half open. Eén hand op de rug, met de ander pakt ze de boodschappen, houdt ze voor de scanner, legt ze weg. Een grauwe flat met evenveel karakter als de Bijlmer bajes, aan de gevel een vergeeld bord: ‘Frederick Douglas houses, a wonderful community’. Er tegenover is een raam van een winkel volgeplakt met allerlei advertenties en aanplakbiljetten. In het midden hangt een handgeschreven bord, stift op karton, ‘we accept foodstamps’, het laatste woord onderstreept. Daarnaast Valley Drugs, ‘Grand Opening!’, de schappen baden in een zee van TL licht, maar er staat niemand achter de toonbank: de winkel is gesloten. Uit een ventilatierooster komt stoom, net als in de film. In de stoom ligt een dakloze, op zoek naar warmte – dat is dan weer niet zoals in de film. Concrete Jungle? Ja, ja. Uiteraard. Jan uit.