The other night I stumbled upon a guy in a wheelchair. Or really, I didn’t stumble upon him as much as he called me out. If I could give him a push. Sure I can give him a push. Who’s gonna refuse a handicapped person a push? Ensuring me that he didn’t want money, he told me to ‘park’ him somewhere. Only to spontaneously give me a rather poor Sean Connery impression. The whole situation was just too funny, and having had a few too many drinks I had to laugh. After his stand up (well, not really…) comedy was done, he told me to give him ten bucks and wheel him home – which was the opposite direction from where he told me to push him first. But who can say no to poor, handicapped person? I wheeled him home (having had a few too many drinks, I can’t remember if I actually gave him the 10 bucks as well). Good karma.
This night, walking home again, I again came across the very same wheel chaired man. “Hey man –” -”Hey, it’s you again –” -”Can you give me push?” -”Sorry, not tonight, I’m in a hurry,” I said, walking past him, crossing the street. -”Hey man, ya can’t do tha, ya can’t do tha!!” -”Hey, I gave you a push yesterday, today I’m in a hurry, OK –” -”But I want a BEER NOW!!!”, he shouted after me in an angry voice. I hurried along, again disappointed at humanity — though I really shouldn’t have been surprised. Karma?
Na Snowmageddon en Snoverkill hebben we nu, weet ik veel, jullie mogen het zeggen – een snurricane? Een snornado? Het is in ieder geval niet leuk meer. Er gaat deze paar dagen meer sneeuw vallen dan normaal in een hele winter. Vanochtend was het nog natte sneeuw, blegh door de slurrie banjeren op weg naar college, maar de temperatuur is gezakt en nu blijft het liggen. Het sneeuwde toen ik vanochtend vroeg opstond, het sneeuwde toen ik naar de kroeg toe ging en het sneeuwt nu, om 03.30, nog, en zo blijft het de komende dagen. Het zag er zo surrealistisch uit toen ik daarnet terugliep: op Broadway – Broadway verdomme! – reed nauwelijks een auto en lag een laag sneeuw van een paar centimeter, waar overdag elke tien minuten een sneeuwschuiver langskwam; op de stoep waren de voetsporen van al mijn voorgangers al uitgewist door verse sneeuw, maagdelijk poeder knerpte onder m’n schoenen, een fantastisch geluid, en het zag er uit als poedersuiker, ik wilde het opeten. Ik heb niet meer zo veel sneeuw gezien sinds ik vijf jaar terug voor het laatst op wintersport was, en zelfs toen eigenlijk niet. Oke, niet overdrijven. Maar het zag er zo surrealistisch uit dat ik om 3 uur ‘s nachts m’n camera heb gepakt en weer naar buiten ben gegaan om foto’s te maken, maar ja, om 3 uur ‘s nachts en meer dan een beetje aangeschoten maak je natuurlijk niet de beste foto’s… Nee, jullie zullen het van me aan moeten nemen: zoiets zie je niet vaak.
Update: ja, het sneeuwt nog steeds
When in Ethiopia, I didn’t write a single post. Somehow, it all seemed so pointless; there’s now way you can convey the sensation of dozens of people shouting ‘Faranji!’ at you, no way you can explain the impact of poverty with your stories, so there’s no point in trying. Maybe it finally taught me to enjoy something sec - No bullshit, just look at it, see it for what it is and recognize you’re one lucky fucking bastard. Which reminds me of a Sigmund cartoon – youth comes to Sigmund, saying, ‘Ik neem het leven zoals het komt’, ‘I take life the way it comes’, to which the doctor replies, ‘So how’s it going thus far’? – ‘Not so well – I don’t understand where it is”. Maybe I was like that. Anyway, photo’s are due soon.
I’d all but forgotten that I went to Berlin in October last year, and that I actually made some photo’s there. I’ve uploaded them to the gallery (finally), right here. Just a handful, then again I was only there for one day really.
Update at 01.10: I also just updated WordPress to 2.7 and Gallery to 2.3. Smoothens things out, tightens security. Gives me more flexibility to add stuff and stuff.
Bern, 29.6
De meeste mensen hebben waarschijnlijk geen enkele associatie bij Bern. Een anonieme stad. Maar Bern is verre van dat. De gebouwen yijn oud, groot en imposant; op elk typisch puntdak bevinden zich tientallen dakkapellen. Sommige gebouwen lijken zo uit een gebroeders Grimm-on acid-verhaal te komen. Misschien komt het doordat ik nog nooit fotos van de oude stad had gezien, dat het daarom zon indruk maakt. Paul Theroux schrijft daarover in Dark Star Safari: dat een deel van de verbazing, verwondering, bewondering, kortom de charme van het reizen, verloren gaat doordat we alles al gezien hebben, voordat we het gezien hebben. Ik besluit nooit meer fotos te bekijken van een plaats die ik ga bezoeken.
Vanavond is de EK finale. Maar ik ben niet geinteresseerd. De zon zakt weg achter de gebouwen terwijl wolken zich samenpakken boven de stad. Alle gebouwen krijgen een soort pasteltint, en ze steken fel af tegen de grijze lucht. Terwijl mensen met bier zich verzamelen voor grote schermen zit ik stoicijns een vieze pizza te eten. Als ik af wil rekenen zwelt opeens het geluid aan, van alle kanten klinkt het gejoel steeds harder, tot een collectief JHOOOHHH door Bern schalt; en op dat exacte moment begint de Grimm-klokkentoren, overigens meer klok dan toren, te luiden. Negen uur. Tien minuten later barst het onweer los.
Grimm on acid. Gone bad.
And so it has, like all things eventually do, come to an end, and we’re back again in The Netherlands, after being on the run for more than five months. Though not quite back were we started. How do you pick up the threads of an old life? How do you go on, when in your heart you begin to understand there is no going back. There are some thi… Oh wait, that’s from another story.
