Archive for the 'Uncategorized' Category

Page 3 of 5

Dear Visitors,

Welcome to take the cableway of jade screen, congratulations! The child has grown tall, free of charge according to the children under 1.2 meters of relevant regulations; 1.2 meters to 1.4 meters of children purchase the child ticket please, more than 1.4 meters of children purchase adult’s ticket please.
Thank you for cooperation.

(Bovenstaande tekst sic overgenomen van een informatiebord bij Huang Shan)

Report: the past two weeks

As posted before, from Xi’an, we took a sleeper train to Chengdu. We got tickets for the L21. I once read that Chinese trains have no first class, because the idea of a first class / second class distinction was contrary to communist thought. Instead, the Chinese had a second and third class (and a fourth class, for those really unfortunate comrades). Nowadays, they have hard seats, soft seats, hard sleepers and soft sleepers — a convenient way around the first / second / third class distinctions. All comrades are equal, some are just more equal than others. The same goes for trains in general. What we didn’t know when we received our tickets was that the ‘L’ in L21 meant this was a temporary train. A train dragged from the scrapheap to take some pressure off the regular scheduled trains. Soft sleepers are a luxury invented long after this train was built. The hard sleeper carriage consisted of triple bunk beds, the lowest bunk serving as a communal bench during the day, the top bunk without much headroom. Twenty of these bunk beds were perpendicular to one side of each carriage, with a narrow aisle on the other side. There is no air-conditioning (outside temperatures were 35C when we boarded the train). Large fans blow hot air around; the heat lingers. Through the open windows, the deafening rattle of the train. Squat loos – that can’t be flushed – in every second carriage. The horror. The horror.

In Chengdu, we board the D5104 fast train to Chongching. Seemingly without effort, the train speeds up to 200km/h. In this train, everything was modern; the squat loos the only strange anachronism that reminded us that this was a Chinese train — apart from the fact that in every compartment, everybody was Chinese.

From Chengdu, an even faster train (D3016), this one to Chongqing, were we boarded a shabby-looking cruise ship for a three-night voyage on the Yang Tze. The story that broke the other day, about a cruise ship sinking on the Wolga, was fresh on my mind. But this was not the Wolga and the battered old ship pulled through. Not without wrecking us, though: we would be woken every morning at 6am by Chinese music blaring over the stereo so loud that you could here the speakers crack. Loud is something the Chinse love. Whether on a boat or on a bus, Chinese tour guides talk so long, so loud, in such shrill, high-pitched voices that splitting headaches and earpain are inevitable. Even through my earplugs it hurts. That’s how loud it is.

The Yang Tze deposited us at Yichang, where we took a bus to Wuhan and then a train to Shanghai. Wuhan is an awful city. It really isn’t a city at all. It is three cities grown together, growing ever larger, spreading like a malignant mass, already now housing 10 million and covering 100 square kilometers. Yet everywhere are wrecking balls bringing down shabby one-storey brick houses and cranes creating skyscraper skeletons. Within a year, on a square plot not more than 200m across, 16 identical tenement buildings will rise, each 30 stories high, 10 apartments on each floor, each apartment housing maybe 3, maybe 6 people. A square plot of land no more than 200m across, now barren, will within a year house 20.000 people. This plot of land is not unique, it is everywhere. I knew China was building, but seeing it in action, it becomes… Eerie.

Law School State of Mind

Examenperiode breekt aan, bieb is 24/7 open. In de hoek ligt een meisje met een deken over zich heen te slapen, mensen sluiten zichzelf dagen aaneen op met hun boeken en om al te veel zenuwinzinkingen tegen te gaan worden er gratis massages aangeboden. Juist.

Nieuwe foto’s

Ik heb weer een stel foto’s geupload, werd onderhand tijd. Oja, ik kan sinds m’n vorige post het volgende van m’n lijstje afstrepen:

– Metropolitan Museum of Art. Nee, het is niet groter dan het Louvre. Echt niet.
– Yankees Game: Honkballen is saai en $10 voor een dood biertje is echt teveel geld. Wel geen agressieve hooligans (of althans minder).
– Top of the Rock: Net zo mooi als de top van het Empire State Building, maar zonder uren in de rij te staan.
– Brooklyn Bridge: zie foto’s.

230 5th

In het gebouw van het voormalige Victoria Hotel, op de 20e verdieping, is nu een rooftop bar gevestigd: te dure cocktails met uitzicht op het Empire State Building. Ik heb de Manhattan skyline al eerder gezien, maar vanaf hier is het niet slechts een stel hoge gebouwen in de verte, je staat er midden in. Omringd ben ik, door honderden gebouwen, door duizenden en duizenden verlichte ramen, die zowel in de diepte als in de hoogte verdwijnen. Het Empire State Building is recht voor ons een reusachtige fallus, het effect nog versterkt door de relatieve nabijheid. Ik kan niet wegkijken — Het is alsof ik op een kraakheldere nacht voor het eerst de sterren zie. Maar eenmaal weer binnen, mijn zeven euro kostende fluitje ten spijt, kan ik er niet aan ontsnappen. Het ziet er uit als een kruising tussen Yab Yum en een matig hotel, met rode en paarse banken en een hoogpolig tapijt; het publiek vormt (de dresscode van op z’n minst een jasje ten spijt) een zwetende, hijgende, stomende, droogneukende meute in te korte rokjes en met teveel gel in het haar. De jongen die met z’n rug naar me toe staat tilt z’n shirt op, zodat het halfnaakte meisje voor hem z’n buik kan likken. Bij de ingang wordt gevochten, want het deurbeleid is ehh… Discriminatoir. Dit alles ten spijt kan ik het niet langer ontkennen, niet nu ik een half uur alleen maar naar de wolkenkrabbers heb staan staren. New York, New York, wat een fantastische stad.

Weer, hardlopen

Het lijkt wel alsof het weer hier alleen maar extremen kent. Na twee keer enorme sneeuwval heeft het vorige week aan één stuk door gegoten, terwijl het afgelopen week belachelijk warm en zonnig was, met als hoogtepunt vandaag: 23 graden. Dat soort extremen zijn dan weer consistent met global warming, heb ik me laten vertellen, en van wat ik gehoord heb is het weer ook in Europa totaal ontregeld. Hoe dan ook heb ik deze plotselinge lentedoorbraak aangegrepen om voor het eerst in drie maanden wat aan sport te doen te gaan hardlopen in Central Park, drie keer al deze week. Hieronder een plaatje van de route die ik ongeveer loop vanaf mijn huis (klikbaar naar Google Maps). Dit is zo’n 6km, en er kunnen naar wens rondjes à 2,5km toegevoegd worden (in het echt loop je direct langs het water):

Running track in Central Park