Het lijkt wel alsof het weer hier alleen maar extremen kent. Na twee keer enorme sneeuwval heeft het vorige week aan één stuk door gegoten, terwijl het afgelopen week belachelijk warm en zonnig was, met als hoogtepunt vandaag: 23 graden. Dat soort extremen zijn dan weer consistent met global warming, heb ik me laten vertellen, en van wat ik gehoord heb is het weer ook in Europa totaal ontregeld. Hoe dan ook heb ik deze plotselinge lentedoorbraak aangegrepen om voor het eerst in drie maanden wat aan sport te doen te gaan hardlopen in Central Park, drie keer al deze week. Hieronder een plaatje van de route die ik ongeveer loop vanaf mijn huis (klikbaar naar Google Maps). Dit is zo’n 6km, en er kunnen naar wens rondjes à 2,5km toegevoegd worden (in het echt loop je direct langs het water):
Hoe langer je hier bent, hoe meer het opvalt. Je ziet het overal, wat Sinatra (of Alicia Keys en Jay Z, for that matter) ook zeggen: de desinteresse en gelatenheid, en de desolate sfeer die hier hangt. Het meisje achter de kassa, drie ringen in het linkeroor, blik op oneindig, mond half open. Eén hand op de rug, met de ander pakt ze de boodschappen, houdt ze voor de scanner, legt ze weg. Een grauwe flat met evenveel karakter als de Bijlmer bajes, aan de gevel een vergeeld bord: ‘Frederick Douglas houses, a wonderful community’. Er tegenover is een raam van een winkel volgeplakt met allerlei advertenties en aanplakbiljetten. In het midden hangt een handgeschreven bord, stift op karton, ‘we accept foodstamps’, het laatste woord onderstreept. Daarnaast Valley Drugs, ‘Grand Opening!’, de schappen baden in een zee van TL licht, maar er staat niemand achter de toonbank: de winkel is gesloten. Uit een ventilatierooster komt stoom, net als in de film. In de stoom ligt een dakloze, op zoek naar warmte – dat is dan weer niet zoals in de film. Concrete Jungle? Ja, ja. Uiteraard. Jan uit.
Na Snowmageddon en Snoverkill hebben we nu, weet ik veel, jullie mogen het zeggen – een snurricane? Een snornado? Het is in ieder geval niet leuk meer. Er gaat deze paar dagen meer sneeuw vallen dan normaal in een hele winter. Vanochtend was het nog natte sneeuw, blegh door de slurrie banjeren op weg naar college, maar de temperatuur is gezakt en nu blijft het liggen. Het sneeuwde toen ik vanochtend vroeg opstond, het sneeuwde toen ik naar de kroeg toe ging en het sneeuwt nu, om 03.30, nog, en zo blijft het de komende dagen. Het zag er zo surrealistisch uit toen ik daarnet terugliep: op Broadway – Broadway verdomme! – reed nauwelijks een auto en lag een laag sneeuw van een paar centimeter, waar overdag elke tien minuten een sneeuwschuiver langskwam; op de stoep waren de voetsporen van al mijn voorgangers al uitgewist door verse sneeuw, maagdelijk poeder knerpte onder m’n schoenen, een fantastisch geluid, en het zag er uit als poedersuiker, ik wilde het opeten. Ik heb niet meer zo veel sneeuw gezien sinds ik vijf jaar terug voor het laatst op wintersport was, en zelfs toen eigenlijk niet. Oke, niet overdrijven. Maar het zag er zo surrealistisch uit dat ik om 3 uur ‘s nachts m’n camera heb gepakt en weer naar buiten ben gegaan om foto’s te maken, maar ja, om 3 uur ‘s nachts en meer dan een beetje aangeschoten maak je natuurlijk niet de beste foto’s… Nee, jullie zullen het van me aan moeten nemen: zoiets zie je niet vaak.
Update: ja, het sneeuwt nog steeds
It’s already been a month and that time seems to have flown by. Perhaps it’s because life goes on here more or less the same as back home; it’s in any case completely different from traveling in another country. That said, my perception of New York has changed over the last month. At first, I could only see the ugliness, but there is charm in ugliness as well. It’s still ugly though. And New York gives me the impression of a place that was, rather than a place that is, the city where it all happened, rather than the city where it happens. It is not old in the way Amsterdam or Budapest are old, it is old in the way a mine worker with pneumoconiosis, a broken back and crooked, blackened teeth is old. Uncovered wires and pipes of all sorts running down the side of a building, the tilted, broken pavement, the rusty fire escapes (as seen in West Side Story and Law & Order) — paint blistering from rusty iron beams in a subway station — the stench of urine in that same station, the rain coming in through grates in the pavement above, bringing the grime of the city, while the screeching brakes of a battered subway train slowing down echo ’round — the filthy, standing water between the tracks, a rat looks up, darts away… It is ugly, it has charm, but it is the charm of a city spent.
dev.alwaysontherun.nl is the site I use to try new functions and / or designs for various websites, but mainly for my personal travel photography blog: alwaysontherun.nl, so you probably shouldn’t even be here. No worries though. At the moment I’m trying out new gallery software. Because of that, there are quite some photo’s here, though not nearly as much as on the main site. If you came here for that, or for my blog, you might want to check that out.
Please note that this site is designed for Internet Explorer 8 and Firefox 3 and up (other modern browsers are, of course, also supported). If you use an older version of these browsers, please upgrade! It is always free and makes browsing faster and safer.
If you have any feedback, please use the contact form.
Yeah, first photo’s of New York are in the gallery! Check them out here.
