New design & Photo’s online

It’s been a month now since I came back from New York. Things have been rather quiet; I’ve been working a lot since New York left me broke. I also worked a bit on a new design for the website and on post-processing the photo’s I made in the US. I am pleased to say that both are now finished, I’m switching the design and uploading the photo’s tonight. I hope everybody likes it all!

On a sidenote, this site is best viewed with Firefox or any other modern browser. It’s using K2 on WordPress 3.0 and the gallery is now served by NextGENGallery which offers much better integration with WordPress.

Karma

The other night I stumbled upon a guy in a wheelchair. Or really, I didn’t stumble upon him as much as he called me out. If I could give him a push. Sure I can give him a push. Who’s gonna refuse a handicapped person a push? Ensuring me that he didn’t want money, he told me to ‘park’ him somewhere. Only to spontaneously give me a rather poor Sean Connery impression. The whole situation was just too funny, and having had a few too many drinks I had to laugh. After his stand up (well, not really…) comedy was done, he told me to give him ten bucks and wheel him home – which was the opposite direction from where he told me to push him first. But who can say no to poor, handicapped person? I wheeled him home (having had a few too many drinks, I can’t remember if I actually gave him the 10 bucks as well). Good karma.

This night, walking home again, I again came across the very same wheel chaired man. “Hey man –” -“Hey, it’s you again –” -“Can you give me push?” -“Sorry, not tonight, I’m in a hurry,” I said, walking past him, crossing the street. -“Hey man, ya can’t do tha, ya can’t do tha!!” -“Hey, I gave you a push yesterday, today I’m in a hurry, OK –” -“But I want a BEER NOW!!!”, he shouted after me in an angry voice. I hurried along, again disappointed at humanity — though I really shouldn’t have been surprised. Karma?

Drie weken

Drie weken nog. 21 dagen, 504 uur, 30240 minuten, 1.814.400 seconden, oneindig veel Plancktijden. Het lijkt kort, maar het is lang. Of andersom. Drie weken is de tijd dat ik in EthiopiĆ« zat, en in Zwitserland in de zomer van 2005. Drie weken gelden had ik end of year borrels bij docenten thuis, en over drie weken ben ik weer thuis, zie ik mezelf over het zesbaans zoab zoeven. Het is gek hoe je aan alles gehecht raakt: de gaten in het bolle wegdek, de lompe, inefficiĆ«nte, milieuonvriendelijke gele taxi’s, de slechte koffie van de deli op de hoek, ja, zelfs aan de dakloze bedelaar die je ‘s nachts in het Frans aanspreekt en aan de intense smerigheid van 14th street station. Drie weken nog, en dan zijn al die dingen opeens heel ver weg. Vroeger eindigde de heimwee bij het begin van de terugreis, nu is de heimwee totaal afwezig. Het lijkt gisteren dat ik in Amsterdam was, maar het was toch echt vorig jaar. Misschien ben ik in m’n hoofd al aan de terugreis begonnen.

Law School State of Mind

Examenperiode breekt aan, bieb is 24/7 open. In de hoek ligt een meisje met een deken over zich heen te slapen, mensen sluiten zichzelf dagen aaneen op met hun boeken en om al te veel zenuwinzinkingen tegen te gaan worden er gratis massages aangeboden. Juist.

Nieuwe foto’s

Ik heb weer een stel foto’s geupload, werd onderhand tijd. Oja, ik kan sinds m’n vorige post het volgende van m’n lijstje afstrepen:

– Metropolitan Museum of Art. Nee, het is niet groter dan het Louvre. Echt niet.
– Yankees Game: Honkballen is saai en $10 voor een dood biertje is echt teveel geld. Wel geen agressieve hooligans (of althans minder).
– Top of the Rock: Net zo mooi als de top van het Empire State Building, maar zonder uren in de rij te staan.
– Brooklyn Bridge: zie foto’s.

230 5th

In het gebouw van het voormalige Victoria Hotel, op de 20e verdieping, is nu een rooftop bar gevestigd: te dure cocktails met uitzicht op het Empire State Building. Ik heb de Manhattan skyline al eerder gezien, maar vanaf hier is het niet slechts een stel hoge gebouwen in de verte, je staat er midden in. Omringd ben ik, door honderden gebouwen, door duizenden en duizenden verlichte ramen, die zowel in de diepte als in de hoogte verdwijnen. Het Empire State Building is recht voor ons een reusachtige fallus, het effect nog versterkt door de relatieve nabijheid. Ik kan niet wegkijken — Het is alsof ik op een kraakheldere nacht voor het eerst de sterren zie. Maar eenmaal weer binnen, mijn zeven euro kostende fluitje ten spijt, kan ik er niet aan ontsnappen. Het ziet er uit als een kruising tussen Yab Yum en een matig hotel, met rode en paarse banken en een hoogpolig tapijt; het publiek vormt (de dresscode van op z’n minst een jasje ten spijt) een zwetende, hijgende, stomende, droogneukende meute in te korte rokjes en met teveel gel in het haar. De jongen die met z’n rug naar me toe staat tilt z’n shirt op, zodat het halfnaakte meisje voor hem z’n buik kan likken. Bij de ingang wordt gevochten, want het deurbeleid is ehh… Discriminatoir. Dit alles ten spijt kan ik het niet langer ontkennen, niet nu ik een half uur alleen maar naar de wolkenkrabbers heb staan staren. New York, New York, wat een fantastische stad.